พอดแคสต์เกี่ยวกับภาพถ่ายและความทรงจำ

ทัศนคติ ความเห็น และการอนุมาน

1. b) He accepts there is an effect but thinks it is limitedเขาไม่เห็นด้วยกับคำว่า damaging และบอกว่าผลนั้นเล็กน้อยและอาจหายไปได้
2. d) They rely on the camera and attend less closelyเขาบอกว่าเราโยนหน้าที่การจดจำให้กล้อง จึงใส่ใจน้อยลง
3. a) When people concentrate on a specific detailการซูมเข้าไปที่ลักษณะเฉพาะอย่างใดอย่างหนึ่งบังคับให้คนต้องมองให้ดี
4. c) Stories told later keep a memory alive more than the image doesเธอบอกว่าคนจำเรื่องที่เล่าในภายหลัง ไม่ใช่ตัววันนั้นเอง การเล่าซ้ำช่วยให้ความทรงจำคงอยู่
5. d) Nobody sorts the images or looks at them againเขาบอกว่าภาพที่ไม่ได้คัดแยกแทบไม่มีค่า เพราะไม่มีใครกลับไปดูและไม่ได้เลือกว่าภาพไหนสำคัญ
6. b) Someone in her job would be expected to keep everythingเธอทำงานกับคลังเอกสาร การที่เธอบอกให้คนทิ้งของจึงน่าแปลกใจ
7. c) They may give a one-sided, flattering view of the pastเขาบอกว่าภาพถ่ายอาจป้อนเวอร์ชันที่ขัดเกลาให้เรา เราจึงจำแต่ไฮไลต์ แทนที่จะจำวันธรรมดา
8. a) They show how life was really lived, which historians will want to knowเธอบอกว่านักประวัติศาสตร์ในอนาคตจะอยากได้วันธรรมดา เพราะนั่นคือชีวิตที่เกิดขึ้นจริง

ฟังรายละเอียด

1. psychologistNoor แนะนำเขาว่าเป็นนักจิตวิทยาด้านการรู้คิด
2. shoeboxes / shoe boxesเธอบอกว่าผู้คนเอากล่องรองเท้าที่เต็มไปด้วยรูปพิมพ์เก่ามาให้เธอ
3. thirty / 30เธอพูดถึงรูปที่คัดมาสามสิบรูป ซึ่งเขียนชื่อและวันที่ไว้ด้านหลัง
4. monthเขาบอกให้ดูว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าคุณนึกอะไรได้บ้าง
5. oldestเธอบอกให้โทรหาญาติที่อายุมากที่สุดที่คุณรู้จัก

Noor: Welcome back to Thinking Aloud. This week we're asking whether keeping a record of everything makes us remember less. My guests are Callum Reid, a cognitive psychologist, and Tamsin Okafor, who looks after a community archive of family photographs. Callum, is our phone-filled lifestyle quietly damaging our memories?

Callum: I'd resist the word damaging. There is some evidence that people who photograph an object remember fewer of its details than people who simply look at it. The likeliest explanation is that we hand the job of remembering to the camera, so we pay less attention. But the effect is small, and it disappears if people are asked to zoom in on one particular feature, because that forces them to look properly.

Tamsin: That rings true from my side of things. People bring me shoeboxes of old prints, and they rarely remember the day a picture was taken. What they remember is the story that was told about it afterwards. It's the retelling that keeps the memory alive, not the picture itself.

Noor: So the photograph is a prompt, rather than the memory.

Callum: Precisely, and that's why I'm less worried about quantity than about what happens next. Thousands of unsorted images are almost worthless, because nobody ever returns to them. Not only do we fail to revisit them, we rarely even choose which ones matter.

Tamsin: Which is why I tell families to throw things away. It sounds odd coming from someone in my job, I know. But a selection of thirty pictures with names and dates written on the back will mean far more to a grandchild than thirty thousand files that nobody can search.

Noor: Does the technology make that kind of selection easier or harder?

Callum: Both, really. Apps that resurface old pictures can spark genuine recollection, but they sometimes feed us a polished version of the past. We may end up remembering the highlights rather than the ordinary days that made up most of our lives.

Tamsin: I'd go further. The ordinary days are exactly what future historians will want. Hardly anyone photographs a Tuesday afternoon, yet that's the life that was actually lived.

Noor: A final thought from each of you. What would you ask listeners to do this week?

Callum: Put your phone away at one event and see what you can recall a month from now. Treat it as a small experiment, not a rule.

Tamsin: Choose one photograph, ring the oldest relative you know, and ask them what was happening just outside the frame.