การบรรยายเรื่องสิ่งที่แผนที่ละเว้นไว้

ข้อโต้แย้ง ทัศนคติ และนัยแฝง

1. c) Maps reflect choices about what is worth recordingเขาบอกว่าแผนที่คือการตัดสินใจว่าสิ่งใดควรถูกจดจำ ไม่ใช่หน้าต่างที่เปิดสู่โลก
2. b) They were the rocks that had wrecked shipsเขาบอกว่าพวกเขาวาดหินที่ทำให้เรืออับปาง แผนที่เดินเรือจึงบันทึกความโชคร้าย
3. c) They did not interest the people paying for the surveyที่เหล่านั้นเป็นที่รู้จักดีในท้องถิ่น แต่ไม่ทำเงินให้ผู้อุปถัมภ์ของเขา ดังนั้นบนกระดาษจึงไม่มีอยู่
4. a) A silence can never be put right because the information was never gatheredการทำให้เรียบง่ายย้อนกลับได้ด้วยแผ่นที่ใหญ่ขึ้น แต่ความเงียบย้อนกลับไม่ได้ เพราะไม่มีใครเก็บรายละเอียดไว้
5. b) He accepts it only in partเขาบอกว่ายอมรับ "up to a point" แล้วแยกข้อแตกต่างต่อไปอีก
6. c) To show that what a map includes can have real effects on people who were not consultedตรอกนั้นกลายเป็นทางลัดเพราะการตัดสินใจที่ทำที่อื่น และไม่มีใครถามผู้อยู่อาศัย
7. a) He thinks it is too strong, because most selection is not intended to deceiveเขาไม่เห็นด้วยกับคำนี้ เพราะการโกหกต้องมีเจตนาหลอกลวง ส่วนการเลือกส่วนใหญ่มาจากความเคยชินหรือความสะดวก
8. d) Ask who made it, for whom, and what is missingเขาแนะนำให้ถามว่าใครทำแผนที่ ทำเพื่อใคร และพวกเขาจะเสียอะไรหากใส่สิ่งที่หายไปนั้นเข้าไป

รายละเอียดสำคัญ

1. three / 3อาจารย์บอกว่าเขาใช้เวลาสามฤดูร้อนบนสันทราย
2. uselessเรื่องตลกเก่า ๆ คือแผนที่แบบนั้นจะไร้ประโยชน์
3. shortcut / short cutอาจารย์บอกว่าถูกยกระดับจากสิ่งที่นึกขึ้นได้ทีหลังมาเป็นทางลัด
4. bemusedเขาบอกว่าพวกเขางงกับการจราจรที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
5. interestเขาปิดท้ายด้วยการเรียกแผนที่ว่าเป็นหลักฐานที่ดีจากพยานที่มีส่วนได้เสีย

Professor Lindqvist: Good morning. Last week I suggested that every map is an argument, and several of you looked at me as though I had said something faintly indecent. So let me defend the claim. A map is not a window onto the world; it is a decision about what deserves to be remembered. Consider the humble coastal chart of the eighteenth century. Its makers did not draw rocks because rocks exist. They drew the rocks that had sunk ships, which is to say they drew a history of misfortune and called it geography.

Professor Lindqvist: Now, the interesting part is what these charts leave blank. A white space on a map is rarely an absence of knowledge. More often it is an absence of interest. The surveyor of a certain northern estuary, whom I shall call Mr Pellham, spent three summers measuring its sandbanks, and then, quite deliberately, drew the inland marshes as a pale, featureless wash. The marshes were well known to every local fisherman. They simply earned no money for his patrons, and so, on paper, they were not there.

Professor Lindqvist: You might object that this is merely a matter of scale. A map as large as the territory would be useless, as the old joke goes, and omission is the price of usefulness. I accept that, up to a point. But there is a difference between a simplification and a silence, and critical cartography begins with learning to tell them apart. A simplification can be reversed: give me a larger sheet and I will add the detail. A silence cannot, because nobody ever collected the detail in the first place.

Professor Lindqvist: Let me offer a modern parallel, since I'm told that anything older than a decade strikes you as antique. Navigation applications now choose routes for millions of drivers, and they quietly favour wide, fast roads. Residents of a narrow lane in a hill town I visited were bemused to find their street suddenly crowded with lorries. Nothing had changed on the ground. The lane had merely been promoted, by an algorithm, from an afterthought to a shortcut, and nobody had asked those who lived there whether they wished to be a shortcut.

Student: Professor, doesn't that make every map a kind of lie? If it's all selection, how can we trust any of them?

Professor Lindqvist: A fair question, though I would resist the word lie. A lie requires an intention to deceive, whereas most selection is made out of habit, convenience, or the wishes of whoever is paying. The remedy is not distrust but literacy. Ask who made the map, for whom, and what they would have lost by including the thing that is missing. Do that, and a map stops being a verdict and becomes what it always was: a very good piece of evidence, from a witness with an interest. And be wary of any map that looks perfectly confident.