การเขียนแนว IELTS: เรียงความ Task 2 เรื่องการศึกษา

Cohesion, register และ hedging

1. a) WhileWhile นำเสนอการยอมรับประเด็น: ผู้เขียนยอมรับประเด็นหนึ่ง แล้วจึงกล่าวประเด็นที่ตรงข้าม
2. c) Technical skills might well become less important in the long run.Might well และ in the long run แสดงความเป็นไปได้ที่มีเหตุผล ไม่ใช่ความแน่นอน
3. c) By contrastประโยคที่สองตรงข้ามกับประโยคแรก จึงต้องใช้ By contrast
4. d) It is widely believed that young people spend too much time on screens.It is widely believed that เป็นการกล่าวแบบไม่เจาะจงบุคคลและรอบคอบ ส่วนตัวเลือกอื่นไม่เป็นทางการหรือกล่าวกว้างเกินไป
5. c) DespiteDespite ตามด้วยวลีนาม (the cost) ส่วน Although ต้องตามด้วย clause เต็ม
6. b) On balanceOn balance แสดงการตัดสินโดยรวมที่ผ่านการพิจารณา ซึ่งเหมาะกับบทสรุป
7. d) Technology tends to improve results when it is used well.Tends to และเงื่อนไขที่ใช้อย่างเหมาะสมช่วยหลีกเลี่ยงข้อกล่าวอ้างแบบเด็ดขาด
8. b) ThisThis approach อ้างย้อนถึงแนวคิดทั้งหมดในประโยคก่อนหน้า These และ Those ต้องตามด้วยคำนามพหูพจน์ และ Such ต้องมี article: Such an approach

เติมวลีให้สมบูรณ์

1. extent / degreeTo a certain extent (หรือ degree) เป็นวลี hedging ที่พบบ่อย
2. argued / said / claimed / suggested / contendedIt could be argued that นำเสนอประเด็นอย่างระมัดระวัง โดยผู้เขียนไม่ได้ผูกมัดกับประเด็นนั้นเต็มที่
3. otherคู่วลีตายตัวคือ on the one hand ... on the other hand
4. however / nevertheless / nonethelessclause ที่สองตรงข้ามกับ clause แรก จึงต้องใช้คำเชื่อมแสดงความขัดแย้งหลังเครื่องหมายอัฒภาค
5. merit / merits / validity / substance / force / weight / appealHas some merit (หรือ weight, validity, force) เป็นวิธีทั่วไปในการยอมรับประเด็นหนึ่งก่อนแสดงความไม่เห็นด้วย
6. consideredAll things considered เป็นวลีตายตัวสำหรับขึ้นต้นบทสรุป

The question of who should be admitted to university is far from straightforward. Some argue that every willing applicant deserves a place, while others believe that places should be reserved for the most able. In my view, both positions contain part of the truth, but a system based on ability alone is more likely to waste potential than to protect standards.

Those who favour open access make a principled argument. Education improves earning power and personal confidence, so restricting it can deepen existing inequalities. Moreover, ability at eighteen is not a fixed quantity: many people who perform modestly at school flourish once they find a subject that interests them. Open access also allows adults who change career later in life to retrain.

On the other hand, there are practical limits. Teaching resources are finite, and large classes may reduce the quality of teaching for everyone. Employers, too, rely on degrees as an indicator of competence, and that signal could lose its value if qualifications were awarded without any selection. It is therefore understandable that some institutions wish to limit entry.

Nevertheless, selection need not be based on a single examination. Universities could consider a wider range of evidence, such as projects, interviews and previous work experience, and could offer foundation courses to students who need extra support. Such measures would protect standards without closing doors prematurely.

In conclusion, I believe that places should be widely available, but that access should be accompanied by support, so that opportunity does not become a promise that cannot be kept.